Narcisme_10

- Vervolg van Narcisme (9) -


Elke narcist heeft de neiging om te blindvaren op zijn zeer sterke eigenschappen en karaktertrekken, waartoe hij wordt aangemoedigd omdat deze karaktertrekken zich in zijn jeugdjaren sterk hebben ontwikkeld. Als hij bijvoorbeeld een zeer intelligent kind was, is het waarschijnlijk dat hij zich ontwikkelt tot intellectuele narcist, een cerebrale narcist, die graag met intelligentie en wetenschap indruk maakt op anderen, ten negatieve, een betweter dus.

Zo'n cerebrale narcist overdrijft graag zijn kennis en inzicht, loopt de hele dag te pronken met het feit dat ie alles beter weet, en maakt (onbewust) al zijn andere emoties en karaktertrekken ondergeschikt aan zijn intellect.

Bij deze cerebrale narcist speelt zijn intellect (onbewust) de rol van de 'vinger in de dijk', bedoeld om alle als negatief gevoelde emoties te blokkeren, en dit kan (helaas !)gedurende zeer lange tijd effectief geschieden.

In deze comfortable zone van het intellect voelt de cerebrale narcist zich meest op zijn plaats omdat hij daar nog steeds kan ontkennen, dat zijn innerlijke vulkaan van onderdrukte agressie-emotie uiteindelijk gedoemd is tot uitbarsting te komen, met zeer desastreuze consequenties. De uiteindelijke agressie van een cerebrale narcist dient daarom gevaarlijker te worden ingeschat dan die van de somatische narcist, immers, deze is gewend zijn openlijke agressie en disrespect regelmatig te laten blijken, terwijl de cerebrale narcist deze onderdrukt. Wanneer echter de vulkaan van onderdrukte agressie-emotie van de cerebrale narcist uiteindelijk tot uitbarsting komt zien we vaak een totaal onverwachte explosie van agressie en geweld.

Het intellect staat bij de cerebrale narcist ten dienste van het gevoel van eigenwaarde, en staat in dienst van het zwakke ego om weerstand te bieden aan de confrontatie met het ECHTE ZELF. De cerebrale narcist is constant zoekende naar narcistische en intellectuele zelfbevrediging, maar die bevrediging is hem eigenlijk nooit genoeg.

De maatschappelijke bevrediging die de narcist intellectueel oogst weegt nimmer op tegen de geinternaliseerde verwerping van het ECHTE ZELF. De intern vernederende stemmetjes van het primair Oedipale object ( "Jij bent slecht en je deugt niet, jij hebt negatieve emoties die je niet mag hebben" ) zullen nooit tot stilstand gebracht worden door de schijn van een succesvol maatschappelijk bestaan. Ook de narcistische benadrukking van zijn intelligentie/intellect is gebaseerd op zelfbedrog, het ontkent en negeert de niet te onderdrukken emoties en gevoelens, misbruik van het intellect derhalve, ter bescherming van het door het primaire Oedipale object gekwetste gevoel van eigenwaarde.

Om weerstand te kunnen bieden aan het demonisch geinternaliseerde vernederende stemmetje van het primaire Oedipale object heeft de narcist de hem of haar omringende wereld hard nodig : voor aandacht, bewondering, ophemeling en applaus, of, in het meest pathologische geval, negatieve aandacht, bestraffing en verwerping. Bij ontbreken van een innerlijk evenwichtig functionerende persoonlijkheid, tracht de narcist deze te stabiliseren door gebruik (misbruik?) van externe ego-ondersteunende input, oftewel primair narcistic supply.


HET FUNCTIONEREN VAN SECUNDAIR NARCISTIC SUPPLY.

Het hebben van een vrouw of het bereiken van een maatschappelijke carriere zijn de twee voornaamste bronnen van secundair narcistic supply. Vrouwen functioneren tegelijkertijd zowel als primair als secundair narcistic supply. Een narcist mis-interpreteert zijn narcistische behoeften als emoties.

Voor de narcist geldt het nastreven van secundair narcistic supply door vrouwelijk gezelschap als datgene wat emotioneel gezonde mensen 'liefde' of 'affectie' noemen. Bij gebrek aan primair narcistic supply namelijk, functioneert het vrouwelijk gezelschap juist als anti-narcistisch instrument. Dit vergelijk werpt thans enig licht op het belang van secundair narcistic supply.

Als we de diagnose en analyse van de narcistische persoonlijkheid vergelijken met een archeologische opgraving in verschillende aardlagen, vinden we zijn persoonlijke eigenschappen en karaktertrekken in de diepste laag. Zijn uiterlijk, intelligentie, gevoel voor humor etc. zijn onderdeel van deze laag. Maar deze laag is basaal en universeel, dat wil zeggen, iedereen heeft persoonlijke eigenschappen en karaktertrekken, en iedereen is op deze laag op zijn eigen wijze uniek, en daarom neigt de narcist ernaar deze laag te negeren als bron voor narcistic supply.

In de tweede laag daarboven liggen de externe meestal sociale parameters van zijn bestaan, die de narcistische persoon verder definieren, zijn persoonlijke status, economische situatie en de bezittingen die hij allemaal heeft. Deze laag voorziet de narcist slechts op een zeer beperkte wijze van narcistic supply, omdat iedereen wel, ieder op eigen wijze, van zulke parameters in zijn bestaan heeft.

Alleen de derde weer daarboven gelegen laag heeft enige narcistische betekenis. Deze laag bevat o.a. de informatie over de persoonlijke levensgeschiedenis van de narcist. Vraag een narcist maar eens om zijn persoonlijke leven te beschrijven. De narcist zal in zijn antwoord de nadruk leggen op zeer ongewone, rare, extravagante en buitensporige elementen in zijn biografie, waarbij het de uniekheid en bijzonderheid van deze gebeurtenissen is die hem van narcistic supply moeten voorzien.

De bovenlaag is de laag van de innerlijke narcistische belevingswereld, het directe gevolg van de uitwerking van primair narcistic supply. Beroemdheid (ook:welgeconnecteerdheid) en veronderstelde rijkdom in de narcistische belevingswereld zijn het zelfingebeelde resultaat van twee bronnen van primair narcistic supply : publiciteit of bekendheid en aan welvaart gerelateerde excessieve uitgavenpatronen. (strooien met geld).

Uit de de derde laag van de ongewone afwijkende levenshistorie kan wel degelijk primair narcistic supply verkregen worden, doch alleen indien daaraan parallel ook bronnen van primair narcistic supply voorhanden zijn. (De narcist kan wel van alles ongewoons uit zijn leven te berde gaan brengen, hij zal daaruit slecht narcistic supply verkrijgen als er iemand is die zijn (meestal) pocherige verhalen ook daadwerkelijk gelooft. Die iemand is dan de bron van primair narcistic supply)

Het bovenstaande verklaart echter nog niet duidelijk waarom een bron van secundair narcistic supply (zijn partner bijvoorbeeld) als anti-narcistisch instrument functioneert bij het afwezig zijn van primair narcistic supply. Het is wellicht te begrijpen dat bij afwezigheid van primair narcistic supply aan secundair narcistic supply geen plezier wordt beleefd, maar het is anders wanneer de bron van secundair narcistisch supply dan opeens als anti-narcistisch wordt ervaren.

Laat ik daarom een voorbeeld geven van de interne overwegingen van een narcist die wel een intieme relatie heeft en een partner, maar geen bronnen van primair narcistic supply.

Als een vrouw werkelijk van de narcist houdt, terwijl hij geen bronnen van primair narcistic supply heeft, zal een narcist dat niet begrijpen. Hij zal er dan van uitgaan dat zijn vrouw liegt, hetzij alleen in een tijdelijke sexuele relatie  geinteresseerd is, of achter zijn geld aanzit, of dat ze helemaal niet iets 'speciaals' zoekt. (een narcist voelt zich immers niet speciaal bij afwezigheid van primair supply)(het laatste is de ergste vernedering voor de narcist, omdat in dat geval door de vrouw een signaal wordt afgegeven dat hij niet uniek/speciaal is.)

Als de vrouw volgens de narcist liegt en dus niet echt van HEM houdt, voelt de narcist zich gerechtvaardigd om met paranoide woede, achterdocht, vijandigheid en agressie tegen haar te reageren.

Indien ze alleen in sex geinteresseerd mocht zijn dan betekent dat dat zij de narcist als lustobject beziet, een belediging voor de narcist want hij ziet zijn zelfingebeelde grandiositeit genegeerd. De vrouw is dan opeens een anti-narcistisch instrument.

Als de vrouw niet op zoek mocht zijn naar iemand speciaal of uniek, betekent dat voor de narcist dat zijzelf niet speciaal of uniek is, dat zij hem tevens als zodanig beziet, hetgeen de narcist wederom beledigt.

In andere woorden, de prioriteitenvolgorde van de vrouw is substantieel anders dan die van de narcist, die immmers louter door zijn eigen uniekheid is geobsedeerd.

DUS:Van een vrouw houden of een relatie hebben terwijl er geen bronnen van primair narcistic supply aanwezig zijn (wanneer de narcist zich dus niet uniek of almachtig voelt) betekent dat de narcist voelt alsof hij het risico loopt dat er tegen hem gelogen wordt, dat hij als lustobject wordt bezien, of dat hij samenwoont met een onverenigbaar persoon, in alle gevallen dat zijn uniekheid en almachtigheid niet wordt erkent en herkent. In al deze gevallen is de relationele basis erg wankel.

De narcist houdt niet van zijn ECHTE ZELF (dat zijn partner meestal niet eens kent). Zijn echte zelf zou, voor wat de narcist betreft, net zo goed niet kunnen bestaan. De narcist houdt van zijn ONECHTE ZELF dat hij aan de buitenkant en de buitenwereld presenteert en die hem als beloning daarvoor narcistic supply verschaft.

Een narcist zou het graag zo zien alsof een vrouw van hem houdt, maar hij voelt het alsof hij haar helemaal niets te bieden heeft bij afwezigheid van primair narcistic supply. Het narcistische ECHTE ZELF is zeer goed verborgen, dis-functioneel, gefragmenteerd en ge-des-integreerd en gestoord geraakt. Het ONECHTE ZELF functioneert alleen goed bij aanwezigheid van voldoende primair narcistic supply. Als hij zijn ECHTE ZELF verborgen houdt, en het ONECHTE ZELF functioneert niet goed vanwege gebrek aan primair narcistic supply, waarom houdt ze dan van me ?, zo vraagt de narcist zich af.

De afwezigheid van bronnen van primair narcistic supply voelt vernietigend voor de narcist. Hij voelt het daarbij of hem zijn bestaansrecht wordt ontnomen en verafschuwt de last van het dagelijks leven, zonder narcistic supply.Hij ademt daarbij een sfeer van psychische afwezigheid en verstrooidheid, die een wederkerige uitwerking heeft op de mensen om hem heen. Het gevolg is dat de narcist met de hem omringende mensen omgaat alsof ze niet bestaan, hetgeen zijn weerklank vindt in hoe de narcist zelf behandeld wordt.

Zelfs wanneer de narcist wel bekend of beroemd wordt zal blijken dat hij de beginselen van zelfdestructie reeds in zijn gedrag heeft ingebouwd, zodat hij de mogelijkheid om geheel van het speelveld te verdwijnen reeds heeft ingebouwd wanneer (NIET:als) het bedrieglijke toneelspel een te grote wissel op hem trekt.

Het narcistische ECHTE ZELF wordt door de narcist bezien als een ten koste van alles te vermijden persoonlijkheid, waarvan hij het bestaan gewoonweg ontkent. De gewaarwording van het ECHTE ZELF is voor de narcist beangstigend. Daarnaast is er nog het vernederende Oedipale stemmetje dat de narcist verteld geen bestaanrecht te hebben omdat hij slecht is. Alleen het narcistisch bedachte ONECHTE ZELF wordt door de narcist als werkelijk gevoeld. De narcist weet dat als hij in contact komt met zijn ECHTE ZELF, dat hij dan een zeer dure emotioneel pijnlijke prijs te betalen krijgt.

Het ECHTE ZELF is voor de narcist pijnlijk om onder ogen te zien, het zit vol met zeer negatieve, dreigende en onheilspellende emoties, waarbij gevaar en agressie op de loer liggen. De narcist treedt dit gebied van zijn emoties liever niet binnen.

Oplossing ??

Het ECHTE ZELF blijft zorgvuldig afgeschermd voor de buitenwereld en mist daardoor enig betekenisvol bestaanrecht. De narcist verzint daarom een ONECHT ZELF welke hij continue acteert. Maar hoe kan een narcist nu tot de overtuiging komen (=zelfbedrog) dat het ONECHTE ZELF correct en functioneel is ? Hij heeft daarvoor feedback nodig om deze zelfbedachte zielloze creatie te verfijnen tot op het punt waarop het niet meer is te onderscheiden van een authentisch ECHT ZELF. Deze feedback ontleent hij aan de buitenwereld, en wel aan zijn bronnen van narcistic supply. Deze bronnen van narcistic supply zijn de informatiebronnen waardoor de narcist denkt dat zijn ONECHTE ZELF correct functioneert. De bronnen van narcistic supply ondersteunen daarmee zijn zelfbedrog.

Vrouwen echter, zijn emotioneel sensitief genoeg om toegang te verkrijgen tot het ECHTE ZELF. Sexualiteit, vriendelijkheid en emoties in het algemeen zijn elementair nog steeds in het zeer goed afgeschermde ECHTE ZELF aanwezig. Het narcistische ONECHTE ZELF wordt door de vrouwen waarmee hij een goede band onderhoud echter snel doorzien als een vals masker, waar zij doorheen zullen moeten prikken teneinde de emoties van het echte zelf te bereiken. Dit voelt voor de narcist als gezagsondermijnend en bedreigend omdat diverse ego-functies inmiddels zijn getransformeerd naar het ONECHTE ZELF dat deze emoties blokkeert, als beschermingsmechanisme tegen het binnendringen van ongewenste emoties.

De narcist ziet het liever dat een vrouw verliefd wordt op zijn narcistische toneelspel en ONECHTE ZELF, omdat het onmogelijk zou zijn voor haar, en emotioneel bedreigend voor hem, als zij verliefd zou worden op zijn ECHTE ZELF.

Bij aanwezigheid van voldoende bronnen van primair narcistic supply zou hij betrokken kunnen raken bij een emotionele binding (relatie) die gebaseerd is op de derde laag, de extravagante en buitennissige omstandigheden in zijn persoonlijke geschiedenis. Het liefst zag de narcist een combinatie van twee factoren : vrouwelijke liefde voor hem op basis van zijn narcistische toneelspelletjes en de buitenissigheid in zijn levensbiografie.

Elke andere motivatie tot liefde van de vrouw, maakt van de vrouw een anti-narcistisch instrument, immers, daarmee wordt zijn zelfingebeelde grootsheid en uniekheid genegeerd. De narcist wordt liever aanbeden en verheerlijkt op basis van zijn narcistische toneelspel, dan op basis van zijn ECHTE ZELF want met dit laatste wordt zijn zelfingebeelde grandiositeit immers ontkend.

De narcist geeft er ook de voorkeur aan om bewonderd te worden vanwege zijn narcistische toneelspelletjes (zijn 'macht', beroemdheid, geld, intelligentie, kennis en inzicht of vakbekwaamheden) omdat hij zich dan totaal niet druk hoeft te maken om het 'management' van de emotionele kant van zijn relaties. Hij hoeft zich dan immers alleen maar druk te maken met het 'managen' van zijn bronnen van narcistic supply, en daar is hij eigenlijk veel beter in, immers, heeft nooit anders gedaan.

In de narcistische ideaalwereld van zijn relatie, zijn de emoties van zijn partner een logische afgeleide van zijn beroemdheid of rijkdom, of andere fundamenten van narcistic supply, zodat een narcist, indien hij eenmaal een relatie heeft, daaraan (aan zijn partner) geen of nauwelijks meer emotionele aandacht zal schenken, maar des te meer aan zijn bronnen van narcistic supply.

De narcist zal er bovendien voorkeur aan geven geliefd te zijn vanwege zijn extravagante buitenissige en ongewone levenswijze. (Het is zo'n aparte figuur, zijn leven lijkt wel op een film, hij is zo intrigerend). Hem lief te hebben voor wat hij is komt bedreigend over op hem, immers, negeert zijn zelfingebeelde uniekheid en grandiositeit.

Deze volgorde van prioriteiten van fundamenten van geprefereerde liefde zet de narcist echter onder zeer grote psychische pressie. Als hij er immers niet meer in slaagt voldoende bronnen van narcistic supply aan te boren zal het fundament onder zijn relaties komen te ontvallen, en zullen zijn relaties instorten. Hij voelt het aan alsof hij zijn partner teleurstelt als hij er niet in slaagt de aanwezigheid van primair narcistic supply te continueren. Hij voelt zich 'gepushed' om steeds meer en meer te bereiken, steeds meer bronnen van primair narcistic supply te vinden, en, in stand te houden. Dit alles legt een zeer grote psychische druk op de narcist, als hij de continue aanwezigheid van primair narcistic supply niet weet in stand te houden, schaamt hij zich jegens zijn partner, en voelt zich minderwaardig en schuldig.

De narcist voelt zich alleen goed met zijn partner als er voldoende narcistic supply voorhanden is, om deze reden dat hij zijn partner niet eens als separaat persoon met separate emoties erkent, doch dat zij louter een reflectieve spiegelfunctie vervult met betrekking tot zijn narcistic supply. De emotionele kant van de relatie verandert gelijk met het vervallen van de bronnen van narcistic supply.

Iedere poging die de partner eventueel zou willen doen om haar rol in de relatie te veranderen of te versterken, iedere keer dat ze weigert zich functioneel of als een object te gedragen, eindigt dat in een conflict met de narcist, in agressie, belediging, vernedering, emotionele chantage of narcistische woede-uitbarstingen.

Een romantische of emotionele relatie is geestelijk uitputtend voor een narcist, en vermoeien hem wel zodanig dat hij gaat zoeken naar externe bronnen van energie (NOG meer bronnen van narcistic supply.... de reden waarom narcisten de neiging hebben om vaak vreemd te gaan). Deze externe energie heeft de narcist nodig om het met zijn partner uberhaupt nog uit te kunnen houden. Dit is wel zo ongeveer het tegenovergestelde van een normale relatie die voor beide partners energie-opwekkend is, in tegenstelling tot een narcistische relatie die voor beide partners uiteindelijk energie-zuigend, slopend en destructief uitwerkt.

Een relatie te hebben met een vrouw is voor de narcist ook strijdig met zijn innerlijk (onbewust) verlangen om kinds en opstandig te blijven (Het Peter-Pan Syndroom), een innerlijke gesteldheid die narcisme-eigen is. De narcist gebruikt anderen, vleit ze, huichelt tegen ze aan, om hem bescherming, warmte en begrip en onvoorwaardelijke persoonsacceptatie te schenken, precies datgene wat hij in zijn jeugd zo is tekortgekomen. Hij kan dat echter alleen bereiken door kinds te blijven, onverantwoordelijk, opstandig en mysterieus. Een mens kan niet tegelijkertijd infantiel kinderlijk EN volwassen zijn. Dit dualistische persoonlijkheidskenmerk van de pathologische narcist leidt ertoe dat hij er nooit in zal slagen volwassen relaties te onderhouden. Het ontbreken van emotionele volwassenheid staat er bovendien aan in de weg een volwassen relatie tot stand te brengen.

Narcistische mensen hebben een aantal voorkeuren voor sexuele activiteit. Ten eerste is er de volstrekt willekeurige sexuele bevrediging op basis van rationele afspraken. (prostitutie of rationele sexrelaties, orgies, excessieve masturbatie, of pedofilie.) Het kenmerk daarbij is dat de lustobjecten volledig rationeel controleerbaar zijn, hetgeen de narcist zijn zo fel begeerde machtsgevoel verschaft.

Exhibitionisme en orgies zorgen ervoor dat geen emotionele intimiteit wordt gedeeld, dus niet bedreigend voor zijn ego. Bovendien zijn de medespelers in deze sex-spelletjes geobjectiveerd of louter functioneel, de persoon doet minder ter zake.

Deze vorm van sexuele interactie representeert een transformatie van onderdrukte agressie, en brengt soms sadistische en masochistische activiteiten met zich mee. Het is buitensporig en in ieder geval maatschappelijk non-conformistisch, transformeert tot een gevoel van absolute anarchistische vrijheid, en kan dus worden bezien als een vorm van (sexuele) rebellie.

Geobjectiveerde sexuele relaties hebben bovendien sterke ondertonen van zelfbevrediging. De deelnemer wordt sexueel gestimuleerd door de reflectie van anderen op zijn eigen sexualiteit te ervaren. In het meest pathologische non-cormistische en maatschappelijk verwerpelijke geval, zal de narcist een voorkeur hebben voor pedofilie, incest of verkrachting. Deze vormen van sexualiteitsbeleving gaan gepaard met ABSOLUTE overheersing over het sexOBJECT en geven de narcist zijn zo fel begeerde gevoel van overmacht. Men kan absoluut NIET zeggen dat pathologische narcisten allemaal pedofielen, incestplegers of verkrachters zijn, maar wel gaat het omgekeerde op, dat verkrachters, pedofielen en incestplegers allen pathologisch narcistisch zijn.

Narcisten zullen niet veel plezier beleven aan prostitueebezoek, omdat de narcist voor de prostituee slechts een van de velen is, een gevoel dat de narcist zeer verafschuwt, omdat hij immers als speciaal en uniek wenst te worden gezien.

De narcist zal slechts dan zijn sexuele exclusiviteit met een partner kunnen handhaven zolang als de partner de narcist maar als uniek blijft bezien ten gevolge van fundamenten van primair narcistic supply. Dit ligt dicht aan tegen het narcistische ideaalbeeld van sexualiteit. De ideale sexpartner voor de narcist, in zijn gevoelswereld, is die partner die hij aan zichzelf inferieur acht, op een van de fundamenten van zijn primair narcistic supply.

Maar wie ook de sex-partner van de narcist zou mogen zijn, hij of zij wordt geacht tegen de narcist op te kijken en zijn gevoel van grootsheid steeds weer te bevestigen. Dit betekent o.a. dat de narcist er een groot probleem mee heeft sex te hebben met een vrouw die hem niet als groots of uniek beschouwt. (Dus ook niet als de narcist in onvoldoende mate door narcistic supply wordt gevoed, en dus ook niet als de partner verliefd is geworden op het ECHTE ZELF). Hij kan geen sex hebben met een partner die slechts een aantal biografische elemeneten uit zijn leven kent, dit is voor de narcist namelijk onvoldoende om zijn gevoelens van unieke grootsheid te ondersteunen.

Ook hier ligt weer een van de belangrijke functies van primair narcistic supply : het creeren van een a-priori a-symmetrische verhouding, teneinde de gevoelens van grootsheid van de narcist te bevestigen. Als hij beroemd is, is er sowiezo veel informatie over hem bekend bij potentiele sex-partners, als hij een hoge functie bekleedt dan is hij de facto reeds machtig, indien hij buitengewoon begiftigd of getalenteerd is, heeft hij ook zowiezo meer uniekheid en grootsheid dan zijn sexpartner.

De bronnen van narcistic supply, dus andere mensen, zijn bepalend voor de begrenzingen van zijn ego, de inhoud en de functies daarvan, en, wellicht nog belangrijker, zij verschaffen hem het gevoel van grootsheid en uniciteit. Zij ontnemen de narcist de last van zichzelf steeds weer te moeten bewijzen. Daarom is de narcist erg bezitterig ten opzichte van deze bronnen, en als hij ze verliest zal hij ze koste wat kost willen heroveren. In een pathologisch geval zal de narcist zich dan aan stalking overgeven.

- End of text -