Sociopaat_1

Het ervaringsverhaal van Dorien

 

Graag wil ik met jullie delen wat mij is overkomen tijdens de therapie van een paragnost.

 

In 2001 ben ik in een zware depressie geraakt door allerlei oorzaken. Ik ben bij een psycholoog onder behandeling geweest, die mij erg goed heeft geholpen en ik dacht dat ik er weer overheen was. Toch werd ik niet meer de “oude”.

Toen mijn moeder in juli 2004 te horen kreeg dat zij aan terminale kanker leed en niet meer lang te leven had, merkte ik dat mijn depressieve buien weer aan het toenemen waren. Ik wilde dit echter niet toelaten, ik moest er zijn voor mijn moeder (ik ben enig kind). Alles deed ik op de automatische piloot.

 

Via een vriendin van mij, van wie ik inmiddels Reiki kreeg wat eigenlijk best goed hielp, leerde ik meer over de spirituele wereld. Dit heeft eigenlijk altijd al mijn aandacht gehad. Ook mijn vader was spiritueel.

 

In december 2004 besloot mijn zoon om met mij naar een Paraview beurs in Zwolle te gaan. Misschien dat ik daar hulp kon krijgen. Aan het eind van de dag kwamen wij in contact met een paragnost die ik vanaf nu P zal noemen. Toen wij een consult met hem vroegen, was het vreemde dat hij alleen oog had voor mijn zoon, die op dat moment ook met de nodige problemen zat. Ik was blij voor hem dat hij nu hulp kon krijgen en trok me terug. Ik moet wel toegeven dat ik erg onder de indruk van P was, erg direct, charismatisch, liefdevol.  Over hetgeen mijn zoon toen is overkomen ga ik niet uitwijden.

 

In februari 2005 raadde mijn zoon mij aan om in behandeling te gaan bij P. Deze persoon was de aangewezen persoon voor mij. Eerst stond ik hier afwijzend tegenover, maar dat ik hulp nodig had was een feit. Mijn moeder leefde nog, zij stelde zich telkens doelen, emotioneel vergde dit veel van mij en mijn huwelijk was ook niet meer zo goed, op mijn werk ging het niet goed. Reden te over.

In maart 2005 heb ik een afspraak gemaakt met P.

 

In het intakegesprek legde hij uit hoe zijn werkwijze was. Direct, confronterend en als ik daar niet tegen kon moest ik dat maar zeggen dan nam hij mij niet in behandeling. Maar daarvan was al helemaal geen sprake meer. Ik was erg onder de indruk van zijn verhalen en houding en de liefdevolle blik in zijn ogen. Ik was eigenlijk toen al verloren.

 

Bij het 1e gesprek wist hij mij precies te vertellen wat er aan de hand was. Ik herkende hier veel in. Achteraf zou dit op iedereen kunnen slaan. Ik bewonderde hem om zijn gave. Vol moed ging ik naar huis.

 

De 2e sessie ging al anders. Hij werkte op mijn gevoel. Hij zei dingen over mijn vader, die in 1997 overleed, over mijn moeder die toen nog leefde, mijn huwelijk, mijn kinderen. Hij ging hierbij op zijn knieën zitten voor mij en legde zijn handen op mijn knieën, eigenlijk best intiem. Toen ik dit zei vertelde hij dat hij op dezelfde hoogte wilde zijn als zijn cliënten. Ik vond dit natuurlijk zeer bijzonder.

 

In een volgende sessie kreeg hij mijn emoties los door wat hij mij (achteraf zag ik dat duidelijk) aanpraatte. Ik barste in huilen uit. Hij ging bij mij op de bank zitten deed de armen om mij heen in een stevige greep waaruit ik mij niet kon bevrijden en begon mij te strelen. Dit heeft ongeveer een half uur geduurd. Toen was ik helemaal om. Dit was nieuw voor mij. Zoveel aandacht, medeleven en liefde. Voor mijn gevoel had ik dit al zo lang gemist.

 

Soortgelijk gedrag kwam voor bij elke volgende sessies.

De eerste 4 sessies vonden plaats in zijn praktijk. Hij had deze aan huis met een aparte deur.

 

De 5e sessie werd ik uitgenodigd bij hem thuis en daar stond mijn zoon. Ik wist dat hij een vriendschap had opgebouwd met P (heb hier wel eens mijn bedenkingen bij gehad). Dit was de eerste stap die ik bij hem thuis deed en er zouden er nog vele volgen.

 

Kanttekening is dat ik in Groningen woon en voor een sessie van een uur op en neer reed naar de omgeving van Nijmegen.

 

Mijn zoon vertelde mij in april 2005 dat hij een relatie had met P. Hij was dolgelukkig met hem en adoreerde hem op een enge manier. Ik zag dit, maar stopte dit gelijk weg omdat ik P inmiddels ook kende, dacht ik. Er werd mij wel op het hart gedrukt hier met niemand over te praten en vooral niet met mijn man omdat hij dit zou afwijzen .

 

Langzamerhand begon P mij op te zetten tegen mijn man, dochter en mijn moeder. Zij was altijd al dominant geweest tegen mij en ik moest dat niet langer pikken. Zij was nota bene stervende. Toen mijn moeder nog een laatste wens had, een bootreis met de Zonnebloem, raadde hij mij dit af omdat dit weer een teken was van haar dominantie. Gelukkig heb ik haar wens nog wel vervuld. Ik kreeg allerlei restricties van hem t.o.v. mijn gedrag tegenover mijn moeder. Gelukkig was mijn gevoel toen nog sterk en heb ik mijn eigen zin doorgedrukt, zeer tegen de zin van P. Maar zijn invloed op mij was op dit punt nog niet sterk genoeg.

 

Mijn moeder overleed in mei 2005 en P kwam op haar crematie in het knalgeel met een witte roos. Toen was ik volledig om. Zoveel meeleven, zo’n groot hart voor zijn medemens.

 

Na een sessie op een avond nodigde P mij uit voor een wijntje. Omdat mijn zoon er ook was vond ik dit erg gezellig. P stak kaarsen aan in de hele kamer, de open haard, en het werd erg bijzonder. Hij raadde mij toen aan om daar te blijven slapen en niets aan mijn man en dochter te zeggen (zij woont nog thuis, 18 jaar). Ik heb dat gedaan. Natuurlijk waren zij in alle staten, ziekenhuizen gebeld etc. Dit drong toen al niet meer tot mij door. P had gezegd dat dit goed was voor mijn therapie, dus!

 

Na een korte vakantie met mijn man (was erg gezellig) ging ik door met de sessie. Inmiddels was ik vriend aan huis.

 

In juni 2005 raadde P mij aan een week bij mijn man en dochter weg te gaan en niet te zeggen waar ik was. Dat zou hun tot nadenken zetten. Hij bood mij aan om bij hem te wonen. Hij had inmiddels een kamer voor mij klaar gemaakt.

Dit heb ik toen gedaan. Ik heb me ziek gemeld (op zijn advies) van mijn werk en ben een week bij hem gaan wonen. Wat me toen wel opviel dat ik toen wel een erg goede oppas was voor zijn 2 kleine kinderen (hij was gescheiden). Ook als huishoudster was ik goed, hoewel hij mij daar niet toe dwong. Maar ik was al te veel in zijn macht. Ik voelde het als mijn plicht.

 

Toen ik na die week weer naar mijn man terug ging, heb ik hem verteld dat ik bij hem weg ging. Ik kon tijdelijke woonruimte krijgen in Groningen. In die tussentijd was ik bij P als ik niet hoefde te werken (ik werk 3 dagen per week).

 

De bedoeling van P was om mij volledig afhankelijk van hem te maken. Ik had dat toen niet door. Ik zag alleen maar een goed persoon, eigenlijk een Jesus, een verlosser. En hij was natuurlijk de partner van mijn zoon.

 

In september ben ik nog 6 weken terug geweest naar mijn man. Dit ging niet meer. In oktober ben ik vast bij P gaan inwonen. Er werd een kamer voor mij ingericht en ik reed dagelijks op en neer naar Groningen voor mijn werk. Hoe ik dat heb volgehouden is mij een raadsel. Om half 6 in de auto en ’s avonds om 8 uur weer in Nijmegen.

 

Intussen was ik de kinderopvang, huishoudster, kokkin etc. geworden. Ik liet dit ook toe. Hij dwong mij hier niet toe, maar zijn houding sprak boekdelen. Hij kon je soms finaal negeren of wegsturen, waardoor je helemaal ontredderd was. In november begonnen mijn twijfels. Ik zag mijn zoon achteruit gaan, hij was inmiddels een soort van een slaaf, werd geïntimideerd, bestraft om niets en heel veel erge dingen meer. Ik kon mijn zoon niet alleen laten. Tussendoor bleef mijn twijfel over wat er eigenlijk aan het gebeuren was. Ook waren er dan weer momenten dat ik onvoorwaardelijk van P hield. Niet als partner, maar als schoonmoeder en vooral vriendin (ik ben maar 4 jaar ouder dan hij).

 

In die tussentijd heeft hij mijn man nog in therapie genomen, wat faliekant mislukt is, en mijn dochter. Ook zij is te nuchter (godzijdank) geweest om zich door hem te laten beïnvloeden.

 

Ook heeft hij mij geadviseerd de scheiding van mijn man aan te vragen en heeft mij voorgerekend waar ik recht op zal hebben.

 

Intussen vertelde hij mij dat het financieel slecht met hem ging. Ik heb toen zelfs aangeboden om het geld dat ik uit de scheiding zou krijgen in zijn huis te stoppen. Al moest ik met hem trouwen daarvoor.

 

In december 2005 kwam er een kentering. Het ging slechter met mijn zoon, hij werd suïcidaal. Hij kon het niet meer aan. Ik was inmiddels opgezet tegen mijn zoon en liet dat ook gebeuren. Hoe is dit in vredesnaam mogelijk geweest. Mijn zoon kreeg 2 mensen tegenover zich. De spaarzame momenten dat ik alleen met mijn zoon was, kreeg ik steeds meer de indruk dat er iets niet goed zat. Maar ik was eigenlijk nooit alleen met mijn zoon. Wij moesten overal verantwoording voor af leggen. Waar wij waren, wat we deden, we moesten op tijd zijn voor het eten, hij bestookte ons dan met telefoontjes.

 

Iets anders is, dat hij ons vertelde, namelijk dat zijn ex-vrouw niet capabel was voor de opvoeding van zijn kinderen. Dat zij suïcidaal was en haar zoontje zou meenemen in haar zelfmoord. Wij geloofden dit en namen gesprekken op die eventueel konden aantonen dat zij niet in staat was voor zijn kinderen te zorgen. Ach ga zo maar door. Absurd achteraf.

 

Op 1 januari 2006 is de bom gebarsten. Mijn  zoon was zwaar depressief, ik was bang dat hij zichzelf wat zou aandoen, (P omschreef zijn gedrag als aandacht vragend). Ik heb me toen voor het eerst verzet tegen P en gezegd dat ik het niet meer uithield in deze sfeer en alles wat er gebeurde. Ik ben toen weg gegaan, hem ziedend achterlatend. Dit was hij niet gewend. Niemand staat tegen hem op. Hij is op en top narcist. Zoals hij zelf altijd zei: “Ik doe niets verkeerd, ik maak geen fouten, ik heb altijd gelijk “. Doodeng.

 

Na een poosje belde mijn zoon mij of ik terug wilde komen omdat P woedend de deur was uit gegaan. Toen ging bij mij de knop om. Ik heb mijn spullen gepakt en ben weg gegaan. Gelukkig is mijn zoon met mij meegegaan.

 

Ik heb geprobeerd mijn leven weer op de rail te zetten. Heb me gestort op mijn werk en contacten weer opgenomen. Maar het blijft moeilijk. P is als een rode draad door mijn leven. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet zijn ogen zie, niet zijn stem hoor, niet zijn houding zie.

 

Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren. Wat voor duivels heeft deze man in zich. Hij is gevaarlijk. Gestoord.

 

Waar ik me zo voor schaam is, dat ik 53 jaar ben, me zo heb kunnen laten beïnvloeden, een huwelijk van 32 jaar heb afgesloten en dat alles door zijn toedoen.

 

Inmiddels heb ik weer een goed contact met mijn man en heb besloten weer naar hem terug te gaan. Ik ben mijn man erg dankbaar voor zijn geduld.

 

Ook heb ik besloten een aanklacht tegen P in te dienen. Ik word hierin gesteund door deze site en door de psychiater van de afdeling waar ik werk (ik werk op een afdeling van een psychiatrische instelling, dit is des te wrang omdat ik weet hoe e.e.a. impact kan hebben op iemands leven).

 

Ik laat mijn leven niet meer beïnvloeden door P en wil er een streep onder zetten. Hij mag niet nog meer slachtoffers maken in psychisch of seksueel opzicht. Misschien haalt deze aanklacht niets uit, voor mij is het het begin van een verwerking en ik voel me er nu al sterker door.

 

 

Dorien